hits

15.11.2018

Lraryrket er ikkje for alle: ei personleg historie om dysleksi!

Eg var 19 r og hadde min frste praksis om lrarstudent. vingslraren min, Solveig, hadde gitt meg gode tilbakemeldingar p timane mine fram til no. No skulle eg ha ein time i O-fag. Eg gjekk opp til kateteret og skreiv med store bokstavar: SAMMFUN.

Eg sg vingslraren min vart raud i andletet, men eg skjna ikkje heilt kva som var problemet. Timen gjekk sin gang. Ganske greitt synes no eg. Etter timen var det evaluering.

Solveig var ikkje ndig. Du kan nok aldri bli lrar, sa ho.

Du er flink med borna, og flink til formidle. Men om du ikkje klarar skrive ordet samfunn rett p

 

tavla br du finne deg eit anna yrke. .

Den dagen gjekk eg heim sint og lei meg p ein gong. Eg har kjent djupt i meg at eg kom til blir ein god lrar. Eg hadde undervist og vore leiar og fotballtrenar sidan eg var 16 r. Alle tilbakemeldingane hadde vore gode. Frem til no.

Kort tid etter fekk eg ein ny nedtur. Det var norsk eksamen p lrarhgsskulen, og jammen strauk eg p eksamen. For fyrste gong i mitt liv. D eg fekk oppgva tilbake var den full av raude markeringar av skrivefeil. Det var frste gong eg hadde hatt eksamen utan tilgang p ordliste.

Hgskulelektoren i norsk kom bort til meg og sa noko som kom til endre livet mitt. Han sa: Tom, eg er sikker p at du har dysleksi. Eg blei testa av ein logoped, og jau: Eg fekk diagnosen dysleksi/skrivevanskar. D hadde eg gtt p skule i 12 r. Mykje fall p plass for meg: Alle ra der eg hadde mtte sl opp alle orda i ordlista kvar gong eg hadde norsk, engelsk og tysk. Hjernen min mangla rett og slett klister p hugse bokstavar.

Eg forstod kvifor eg ikkje klarte hugse korleis Interesse vart skriven trass i at eg hadde skrive ordet ein million gonger fr. Eg forstod kvifor eg hadde vend meg til sj etter i alle nye klasserom om det var ord som eg kunne ha bruk for p vegger og plakatar. Eg forstod kvifor eg likte betre snakke enn skrive.

Heldigvis gjekk det bra p grunnskulen og vidargande. Eg var ein av dei flinkaste gutane i klassen i fotball og gym, eg var flink i matte, og eg var sterk munnleg i alle fag.

Sjlv norsk, engelsk og tysk gjekk ikkje s ille, sidan det var bde munnleg og skriftleg karakter. Det eg nok ikkje visste var at eg hadde brukt dobbelt s lang tid p stilane og glosane som dei andre.

Eg hadde sltt opp kvart enkelt ord i den korte stilen eg skreiv. Tanken var frigjerande: Eg hadde alts dysleksi - eg var ikkje dum i sprk?.

Det er no 33 r sidan. I lpet av denne tida har eg lrt meg leve med ordfeila mina og funne teknikkar som gjer at det ikkje hindrar meg. Eg har lrt meg bde gresk, hebraisk og fransk . Eg har skrive fagartiklar, gitt ut bker og skrive mykje bde her i avisa og p nettet. Kven av dykk hadde visst at gjesteskribenten i Bygdanytt har eit slikt handikap?

 

Ein av grunnene til at det gr greitt er sjlvsagt at datamaskina har komen. Den gir god hjelp og markerar alle feile ord med raudt. Ein annen ting som har hjelpt meg er at eg ganske enkelt har vorte van med at ein skal slite litt for skrive rett. Gjennomlesing av teksten mange, mange gonger har vorte ein vane. Og den viktigaste lrdommen: Eg har lrt meg sprje om hjelp og at nokon leser gjennom teksta dersom den m vre feilfri.

Framleis hemmar dysleksien meg p noko. Det er krevjande og tar tid skrive rett engelsk og fransk. Eg trivst betre med ta ein telefon enn skrive, og stundom fr eg melding om at eg har skrive det eller det ordet feil p fjesboka.

Kva er det eg prver seie med denne personlige historia. For det fyrste vil eg setje eit fjes p dysleksien. For det andre vil eg seie at alle lringsstrategiane og kunsten slite for f ting til, opp gjennom ra har gitt meg noko eg neppe hadde hatt om eg hadde hugsa ordbileta rett: Arbeidsvaner, evnene til ta til seg informasjon p nye mtar, trua p at det gr greitt sjlv om det buttar imot, forsting av at sjlv om folk er svak p nokre felt, tyder ikkje det at dei korkje er dumme eller lite verdifulle.

Og viktigast: at det gr an sprje om hjelp! I eitt av breva sine skriv Paulus at Nr eg er svak; d er eg sterk. Eg trur det stemmer, i alle fall gir det gjenklang i meg.

 

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar